روزها و شب های سخت و طاقت فرسایی بود.با شنیدن صدای زنگ تلفن یا موبایل دلشوره ی خاصی ایجاد می شد.هر روز بدتر از دیروز.هر لحظه بدتر از لحظه ی دیگر.جواب هر آزمایشی بدتر از آزمایش قبل و نامشخص تر از قبل  بود.

اسما کودک چهار ساله؛ساعت سه و نیم صبح در حال گریه کردن از خواب بیدار می شود و این جمله را چند بار تکرار می کند:"پسر فاطمه،دایی را شفا داد." "پسر فاطمه،دایی را شفا داد"

مادر،کودک را در آغوش می گیرد و آرام می کند.تا دمیدن خورشید ساعتی باقی نمانده است.صبح با همراهان بیمار تماس می گیرند اما باز هم همان خبرها،تغییر مثبتی بوجود نیامده است.چند ساعت بعد،

بیمار را برای نمونه برداری از مغز استخوان آماده می کنند.در حین آماده سازی اتاق عمل، یک مرتبه ،درجه ی تب به اندازه ی چشمگیری کاهش پیدا می کند! حتی به 36 می رسد.دست ها و پاهای بی رمق و بی جان به حرکت در می آید.بیمار حرکت می کند و توانایی نشستن بر روی تخت پیدا می کند.انگشت های دستش را تکان می دهد و به مادرش که کنار تخت ایستاده است می گوید:نگاه کن.خوب شده ام ...

دکترها،متعجب از روند بهبودی،اتاق عمل را کنسل می کنند.دوباره آزمایش هایی که در طی مدت بستری بیمار انجام داده اند،تکرار می کنند.جواب آزمایش ها سلامتی بیمار را تایید می کرد.

نزدیک ظهر بود.صدای تلفن به صدا درآمد.شماره آشنا بود:سلام،... از بیمارستان مرخص شد.فردا می رسند گراش. گفتگو چند ثانیه ای خوشحالی بی حد و مرزی را بوجود آورد تا جایی که زبانم بند آمده بود.نمیدانستم  چه بگویم جز اینکه:خدایا شکرت... تا پایان تعطیلات نوروزی جواب چند آزمایش دیگر آماده می شود که انشاالله  جواب این آزمایش ها نرمال باشد.

تا چند ساعت دیگر به گراش می رسند.

پروردگارا!به داده و نداده و گرفته ات شکر.که داده ات نعمت است.نداده ات حکمت است و گرفته ات امتحان.

پ.ن:تشکر ویژه از تمامی دوستانی که برای سلامتی بیمار دعا کردند.پیشاپیش بهارتان جاویدان.عیدتان مبارک.